Czy  wartość człowieka  mieści się w skali od 1 do 6 ?

Czy stopnie naprawdę mierzą wartość ucznia?

Szkolna cyfra w dzienniku miała być jedynie prostym narzędziem oceniania wiedzy.

Dla wielu dzieci staje się jednak etykietą, która zostaje z nimi na lata. W polskiej szkole stopnie pojawiają się bardzo wcześnie.  Piątka cieszy, trójka oznacza przeciętność, dwójka boli.

Dla części uczniów nie jest to tylko informacja o stanie wiedzy z matematyki czy języka polskiego, lecz komunikat o nich samych: taki jesteś.

Psychologowie od dawna zwracają uwagę, że dzieci szybko utożsamiają ocenę z własną wartością. To prowadzi do lęku przed porażką, chronicznego napięcia, spadku motywacji i wiary w siebie.

System oceniania stosowany w szkołach dobrze mierzy:

pamięć, tempo przyswajania materiału, umiejętność pisania testów oraz dopasowanie do sztywnych wymagań programu.

Nie mierzy natomiast:

kreatywności, empatii, odporności psychicznej, umiejętności współpracy ani życiowej zaradności.

Tymczasem to właśnie te cechy coraz częściej decydują o tym, jak człowiek radzi sobie w dorosłym życiu i na rynku pracy.

Coraz więcej dorosłych zauważa też ciekawą prawidłowość: to nie zawsze dawni prymusi osiągają największe sukcesy zawodowe i osobiste.

Uczniowie średni często szybciej uczą się radzić z trudnościami, nie boją się prób i błędów, rozwijają kompetencje społeczne i potrafią szukać własnych dróg.

Prymus świetnie odnajduje się w szkolnym systemie. Jednak życie poza nim rządzi się zupełnie innymi zasadami.

Zmienia się także podejście do ścieżek edukacyjnych. Coraz więcej młodych ludzi wybiera szkoły branżowe, zdobywa konkretny zawód, doświadczenie i samodzielność, a dopiero później decyduje się na studia,  z własnej potrzeby, a nie z presji otoczenia. Efektem jest większa motywacja, dojrzałość i świadomość celu.

Dzisiejszy świat nie wymaga jednej prostej, zaplanowanej od dziecka drogi. Wymaga elastyczności, odwagi i umiejętności odnajdywania się w zmieniającej rzeczywistości.

W wielu krajach odchodzi się już od cyfrowych ocen na rzecz opisowej informacji zwrotnej, większego nacisku na kompetencje i indywidualne ścieżki nauki. Coraz wyraźniej widać, że szkoła nie może być jedyną miarą potencjału człowieka. Stopnie są narzędziem. Nie wyrokiem. Problem zaczyna się wtedy, gdy dziecko zaczyna wierzyć, że cyfra w dzienniku mówi prawdę o nim samym.

A przecież wartość człowieka nigdy nie mieści się w skali od 1 do 6.

Stopnie mierzą dopasowanie do systemu.
Życie mierzy coś zupełnie innego.

A Ty jak to  to widzisz?