Polski kibic: między cierpieniem a ekstazą

Polski kibic jest w rozdarciu. Każdy kolejny mecz reprezentacji przypomina procesję do świątyni smutku – w nadziei, że tym razem będzie lepiej, że wreszcie zobaczymy drużynę, która wie, co robić z piłką. A jednak, zamiast futbolowej radości, dostajemy mozolne męczarnie przeciwko rywalom, których w przeszłości odprawialibyśmy bez mrugnięcia okiem. Wymęczone zwycięstwa nad Maltą i Litwą nie przynoszą ulgi. Wręcz przeciwnie – podsycają poczucie, że coś w tej drużynie umarło, że oglądamy jedynie bladą imitację dawnych emocji.

A jednak ten sam kibic, który zgrzyta zębami na widok nieporadnych podań i nieudolnych akcji w meczu biało-czerwonych, doznaje niemal mistycznej ekstazy, oglądając Roberta Lewandowskiego w Barcelonie. Tam, gdzie polska piłka reprezentacyjna przypomina stary, rozklekotany autobus, tam Lewandowski pędzi jak nowoczesny pociąg – pewny siebie, skuteczny, w formie, jakiej nie widzieliśmy od lat. Gol za golem, asysta za asystą. Wydawało się, że jego najlepsze lata już minęły, a jednak w Katalonii przeżywa drugą młodość.

Najlepszym tego przykładem była jego ostatnia bramka przeciwko Gironie – strzał, który był niemal pokazem sztuk walki. Wykorzystując swoje umiejętności judo, Lewandowski zdołał zapanować nad piłką w powietrzu, obrócić się i uderzyć z niesamowitą precyzją. To było coś więcej niż gol – to była demonstracja klasy, instynktu i techniki, których w meczach reprezentacji próżno szukać.

Kacper Cichecki